เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คำพูดของหลี่ต้าฉุยราวกับสาดน้ำเย็นลงมา ชั่วพริบตาก็ดับไฟโทสะของเจินเสี่ยวฉีจนมอด
เธอรีบเปลี่ยนสีหน้า ปั้นรอยยิ้มประจบแล้วเข้าไปหาแม่ของหลี่อิงเพื่อขอโทษ
“แม่ อย่าโกรธเลย ฉันยังเด็กไม่รู้ประสา มองอะไรตื้น ๆ ไปหน่อย แม่เป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง อย่าถือสาฉันเลย รีบดูสิ ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ามองแม่อยู่นะ อยากให้ย่าอุ้มแล้ว”
ผู้หญิงคนนี้หน้าหนาไม่น้อย พูดจบก็อุ้มต้าเป่าจากรถเข็นข้าง ๆ ยัดใส่อ้อมแขนแม่ของหลี่อิงโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
หลานชายคนโตตัวนุ่มนิ่มแนบอยู่กับอก แขนเล็ก ๆ ยังโอบคอย่าของตัวเองไว้ พอแม่ของหลี่อิงเห็นเข้า โทสะที่อัดแน่นอยู่เต็มท้องก็หายไปกว่าครึ่งในชั่วพริบตา สีหน้าพลอยอ่อนลงด้วย เธอยกมือขึ้นตบหลังหลานชายเบา ๆ แต่ปากยังพึมพำว่า “ถ้าแกยังกล้าคิดจะเอาสินเดิมลูกสาวฉันอีก คอยดูว่าฉันจะจัดการแกยังไง”