เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โลกยุคปัจจุบัน บ้านตระกูลหมี่เปิดไฟสว่างตลอดทั้งคืน พ่อหมี่กับแม่ของหมี่ตัวตัวนั่งพิงหัวเตียงอยู่ตลอดคืน ทว่ากลับไม่รู้สึกง่วงแม้แต่น้อย
เมื่อเทียบกับการยอมรับความจริงว่าหมี่ตัวตัวไม่อยู่แล้ว พวกเขายินดีเชื่ออย่างหนักแน่นมากกว่าว่าลูกสาวไปอยู่ในโลกคู่ขนานอีกแห่งและกำลังใช้ชีวิตอยู่อย่างดี
ระหว่างพูดคุยกัน เรื่องราวเก่า ๆ ในยุค 70 ก็ถูกลากเข้ามาในบทสนทนา แม่ของหมี่ตัวตัวลูบยันต์ผิงอันในกลางฝ่ามือ น้ำเสียงนุ่มนวล ดวงตากลับเปล่งประกาย
“คุณไม่เห็นสภาพของเธอที่นั่น เธอเหมือนหมี่ตัวตัวที่บ้านเราไม่มีผิด เสื้อผ้าก็เรียบร้อยดี เพียงแต่ได้รับบาดเจ็บจนต้องโกนหัว แล้วตัวก็ผอมลงไปหน่อย ฉันรู้ว่าแผลหายได้ ผมก็ยาวขึ้นได้เหมือนกัน แต่ใจก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ คอยคิดอยู่ตลอดว่าเธอจะได้กินอาหารร้อน ๆ ที่นั่นไหม จะหิวหรือเปล่า”
พ่อหมี่ตบหลังมือของเธอเบา ๆ น้ำเสียงหนักแน่นและมั่นคง