กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสี่ยวเซิ่งเม้มปาก พลางเลื่อนซาลาเปาไปตรงหน้าเธออีกครั้ง “พี่สาวรอง กินอีกสักสองคำเถอะ แค่สองคำ…”
“รีบกินเข้า!” หมี่ตัวตัวจงใจขมวดคิ้ว ทำท่าทางรำคาญ พลางยกมือกดหน้าผาก “เลิกบ่นได้แล้ว อาการปวดหัวของฉันกำเริบอีกแล้ว”
พอเสี่ยวเซิ่งได้ยินดังนั้น ก็รีบดึงซาลาเปากลับมา แล้วค่อย ๆ กินทีละคำ
เขากินช้ามาก ราวกับกำลังลิ้มรสอาหารเลิศรส แม้แต่เศษเนื้อชิ้นเล็ก ๆ ที่ติดอยู่ตรงปลายนิ้วก็ยังเลียเข้าปากอย่างระมัดระวัง
เมื่อเห็นว่าแก้วเคลือบในมือของหมี่ตัวตัวว่างเปล่า เขาก็วางซาลาเปาลงทันที แล้วเดินเร็ว ๆ ไปรับแก้วมา ก่อนจะหันหลังวิ่งเข้าห้องครัว ไม่นานก็ยกแก้วน้ำอุ่นที่เต็มแก้วกลับมา วางลงบนโต๊ะเบา ๆ พร้อมกำชับว่า “พี่สาวรอง ฉันวางน้ำไว้ตรงนี้แล้ว ดื่มหมดแล้วเรียกฉัน”