กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เย่เอ๋อร์…”
หลินเจิ้นเทียนมองหลินเย่ผู้นั่งอยู่บนก้อนหินใหญ่ด้วยอาการเหม่อลอย ใจเขารู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่ง อยากยื่นมือไปแตะตัวอีกฝ่าย แต่เพราะรู้สึกผิดในใจ จึงชักมือกลับไปอีกครั้ง
ก้งเฟิ่งตระกูลถังที่อยู่ข้าง ๆ รีบก้าวออกมาพลางกล่าวเสียงดัง “นายน้อยหลิน คุณหนูของพวกข้ามาคราวนี้เพื่อถอนหมั้นกับท่าน ขอเพียงท่านรับปากว่าจะไม่ตอแยคุณหนูของข้าไปตลอดกาล ภายภาคหน้าเมื่อคุณหนูประสบความสำเร็จในมรรคเซียนแล้ว ก็ใช่ว่าจะพาท่านเข้าสำนักนิกายเป็นศิษย์เบ็ดเตล็ดไม่ได้”
…
“นายน้อยหลิน ท่านก็ยอมรับความจริงเสียเถิด อัจฉริยะที่เคยเปล่งประกายทั่วเมืองอวี่เฉิงผู้นั้นได้เสื่อมถอยไปแล้ว คนเราก็ควรเว้นทางรอดให้ตัวเองสักทางมิใช่หรือ”
…
“หลินเย่!”