เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 424 ระดมกำลัง
บทที่สี่ร้อยยี่สิบสี่ ระดมกำลัง
จวินจ้านเทียนอยากจะร้องไห้เหลือเกิน ความคับแค้นที่เขาต้องทนมาตลอดหลายปี ความขมขื่นใจตลอดหลายปีนี้ ล้วนปะทุออกมาในเสี้ยวขณะนี้ แต่เขากลับร้องไห้ไม่ได้ เขาคือลูกผู้ชาย เขาคือเสาหลักของบ้านนี้
น้ำตาดื้อรั้นเอ่อคลออยู่ในเบ้าตาของจวินจ้านเทียน ในที่สุดเขาก็อดกลั้นเอาไว้ได้
จวินจ้านเทียนยิ้มกว้างเผยฟัน กล่าวกับหวงฝู่โหรวเอ๋อร์ว่า “โหรวเอ๋อร์ ตลอดหลายปีมานี้ เจ้าสบายดีหรือไม่”
ในดวงตาของหวงฝู่โหรวเอ๋อร์เปี่ยมด้วยความอ่อนโยน นางจ้องมองจวินจ้านเทียนอย่างลึกซึ้ง แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ดี ข้าสบายดีมาก เจ้าคงลำบากมากกระมัง เจ้ามีผมขาวแล้วด้วย”
“ข้าไม่ลำบาก เจ้าคือความหวังที่ให้ข้ามีชีวิตอยู่ต่อ เจ้าคือผู้ที่ให้พลังแก่ข้าในการก้าวเดินต่อไป” จวินจ้านเทียนก้าวเข้าไป จ้องมองหวงฝู่โหรวเอ๋อร์