เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 417 หนานกงเจวี๋ย
บทที่สี่ร้อยสิบเจ็ด หนานกงเจวี๋ย
ลิงเฒ่าโบกมือ ตัดบทพูดของจวินอวี่ ลิงเฒ่าเปล่งประกายในดวงตา เอ่ยกับจวินอวี่ว่า “พอแล้ว พอแล้ว นั่งลงเสีย…”
เมื่อจวินอวี่นั่งลง ลิงเฒ่าก็เอ่ยขึ้นว่า “เทพขุนพลขั้นกลาง คุณสมบัติไม่เลว มีสง่าราศีของเจ้านายในปีนั้น!”
ลิงเฒ่ายกไหเหล้าขึ้นกรอกเข้าปากอย่างแรง จากนั้นยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดคราบเหล้าที่มุมปาก หลับตาพริ้มเอนกายบนเก้าอี้หวายเอ่ยกับจวินอวี่ว่า “แดนเทพก็มิได้สงบสุขเลย แลดูสงบราวผิวน้ำ แต่แท้จริงแล้วเมฆหมอกปกคลุมหนาแน่น! เจ้าหนู เจ้าต้องเตรียมตัวแต่เนิ่น ๆ เสียแต่แรก!” เมื่อลิงเฒ่าพูดจบ กลับล้มตัวนอนหลับไป เสียงกรนเบา ๆ ลอยมา จวินอวี่ยิ้มกว้าง แม้มองลิงเฒ่าที่ใบหน้าย่นยับก็ยังรู้สึกถึงรสชาติที่บอกไม่ถูก
จวินอวี่ลุกขึ้น ถอดเสื้อคลุมของตนเองออกแล้วคลุมให้ลิงเฒ่า