เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 407 กลายเคราะห์
เมฆทัณฑ์บนฟ้าแผ่ขยายกว้างใหญ่ถึงหมื่นพันลี้ เงยหน้าขึ้นมองไปราวกับว่าโลกเซียนทั้งมวลถูกปกคลุมอยู่ใต้เมฆทัณฑ์นี้
“กร๊าก!” สายฟ้าผ่าลงมาทีละสาย ผืนดินพัดพาทรายและหินปลิวว่อน ต้นไม้ไหวเอนตามลม ใบไม้ส่งเสียง “สวบสวบ”
“หวู!” ลมพายุโหมกระหน่ำเข้ามา ถอนต้นไม้ที่หยาบใหญ่ออกมาทั้งราก
เซวียนหยวนขวงมองท้องฟ้าอย่างเงียบ ๆ เขาลูบศีรษะโล้นของตน กลิ่นอายห้าวหาญผุดขึ้นทะยานสู่ฟ้า
จวินหรูเสวี่ยกำหมัดทั้งสองแน่น เอาใจช่วยจวินอวี่และเสี่ยวไป๋ พลางรำพึงในใจว่า “ท่านพ่อ วางใจเถิด ข้าจะไปตามหาท่านที่แดนเทพ รวมถึงท่านแม่ด้วย คุณไป๋ ท่านก็ต้องสู้เช่นกันนะ!”
ม่านแสงสีทองฉาบห่อหุ้มจวินอวี่ กลิ่นอายกดดันจนแทบหายใจไม่ออกแผ่มาถึง สัตว์อสูรทีละตัวหมอบราบกับพื้น ร่างกายสั่นเทาโดยมิอาจขัดขืน
ร่างคุนเผิงของเสี่ยวไป๋ ยิ่งทำให้บรรยากาศที่อึดอัดอยู่แล้วอึดอัดยิ่งกว่าเดิม