เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 369 พิธีวิวาห์ครั้งใหญ่
โม่หลิงรบเร้าจวินอวี่ไม่หยุด จนกระทั่งดึกดื่นโม่หลิงก็หลับสนิท จวินอวี่จึงอุ้มโม่หลิงไปยังห้องข้างแล้วสั่งบ่าวไพร่ให้ดูแลโม่หลิง
เรือนของจวินอวี่มีแสงไฟสว่างไสวตลอดคืน เขากับบรรพชนมีเรื่องพูดคุยกันไม่มีวันจบ
ใกล้ยามสี่ ผู้คนต่างก็แยกย้ายกันกลับ หนานกงเยายังเย้าหยอกจวินอวี่ว่า รีบไปอยู่เป็นเพื่อนภรรยาของเจ้าเสียเถิด นางอยู่คนเดียวในห้อง เจ้าคนนี้ใจร้ายได้ลงคอได้อย่างไร จวินอวี่หัวเราะเบา ๆ
ผลักประตูออก เหลิ่งหนิงยังไม่นอน นางเฝ้ารอจวินอวี่มาตลอด จวินอวี่นั่งลงบนเตียง โอบเหลิ่งหนิงเข้าสู่อ้อมแขน แล้วเอ่ยกับเหลิ่งหนิงเบา ๆ ว่า “เรากำลังจะแต่งงานกันแล้ว ข้า…” เหลิ่งหนิงยื่นมือมาปิดริมฝีปากจวินอวี่ แล้วถามจวินอวี่ว่า “เจ้าอยากจะบอกว่ายังไม่พร้อมหรือ เช่นนั้นข้ารอเจ้าได้!”
จวินอวี่จับมือเหลิ่งหนิงแล้วกล่าวว่า “ไม่ใช่ ข้าอยากจะบอกว่า ความสุขมาเร็วเกินไปนัก! ข้าควรตอบแทนอย่างไรดี?”