เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 365 พี่ชาย มีคนรังแกข้า
จวินอวี่ยังคงยิ้มบาง แล้วหันไปถามยมราชว่า “ท่านยมราช เฒ่าเน่าเฒ่านี้มิได้ทำให้พวกท่านลำบากใช่หรือไม่”
ยมราชรีบค้อมกายคำนับพลางกล่าวว่า “นายน้อย ทาสภูตปฏิบัติต่อข้าและคณะเป็นอย่างดี อีกทั้งข้าผู้เฒ่าคนนี้ยังเป็น…”
ยมราชยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงหัวเราะเย็นชาขัดขึ้น ทาสภูตเอ่ยกับจวินอวี่อย่างเย็นชาว่า “ข้าทำให้พวกเขาลำบาก ทารุณพวกเขาก็แล้วอย่างไร เจ้าคนไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ เจ้าจะทำอะไรข้าได้”
“เจ้าว่าอะไรนะ” จวินอวี่ยังคงยิ้ม ราวกับลมหนาวสายหนึ่งที่พัดมาในวันวสันต์ ทำให้ผู้คนอดรู้สึกหนาวสะท้านไม่ได้
“ปัง!” ทั่วร่างจวินอวี่อบอวลด้วยสีโลหิต พลังสายเลือดในกายเขาปะทุออกมา นั่นคือพลังสายเลือดบรรพกาลของตระกูลบรรพชนโลหิต พร้อมกลิ่นอายรกร้างโบราณกดลงสู่ทาสภูตอย่างรุนแรง