เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
第三百五十七章 落幕
“ซี้ด!” แสงอสนีสายแล้วสายเล่าผุดวาบขึ้น เต็มไปด้วยกลิ่นอายยุคบุพกาลอันดุร้าย ฟาดฟันเข้าหาปาเสออย่างเกรี้ยวกราด
อสูรอสนีพิโรธแล้ว ปาเสอกลับกล้าฉีกกัดมัน มันจะต้องฟาดปาเสอให้ตายอย่างสาสม
เป็นเช่นที่คาดไว้ “ซี้!” ปาเสอส่งเสียงร้องอันเจ็บปวด ร่างกายก็กระเด็นถอยออกไป
“ฮู้!” มังกรบรรพชนส่งเสียงคำรามยาว พลางทะยานขึ้นสู่เบื้องบน
ถานไถอินในชุดขาวปรากฏกายกลางท้องฟ้าไกล จ้องมองปาเสอและมังกรบรรพชนที่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ม่านตาหดลงเล็กน้อยแล้วกลายเป็นรูม่านตาเรียวตั้ง
เสียงต่ำแหบแห้งดังมา “ไม่คิดเลยว่า สัตว์เทพโบราณอย่างปาเสอและมังกรบรรพชนต่างก็ถือกำเนิดออกมาแล้ว พวกเราช่างไม่เหงาเลย!”
เบื้องบนภูเขาปาเสอ เซวี่ยตีจื่อเงยหน้าขึ้น จับจ้องผืนกระจกมหึมานั้นอย่างแน่วแน่ มังกรบรรพชนตวัดหางมังกรเทพฟาดลงบนจุดตายของปาเสออย่างหนัก ร่างปาเสอที่สูงถึงหมื่นจั้งก็กระเด็นถอยออกไป