0297

⬢⬢⬢

ตอนที่ 297 ยินดีฝากตัวเป็นศิษย์ของข้าหรือไม่

จวินอวี่อมยิ้มน้อย ๆ เขาเงยหน้าขึ้นโดยไม่ตั้งใจ กลับพบว่าเซียนหญิงหลิวซาจ้องมองตนด้วยสายตาเคลิ้มฝัน

“นกหงส์เดี่ยวทาบทอแสงอรุณยามสารท ทอดกายพิงราวระเบียงจนเกิดความโศกเศร้า หากถามว่าคนรักจากไปไหน ยินดีถือสี่สมุทรเป็นบ้านหรือไม่” ในสมองของจวินอวี่พลันวาบประกายแววขึ้นมา เขายกพู่กันเขียนบทกวีนี้ลงไป

“นี่มัน” คุณชายหวังที่สองตกตะลึง โลกบำเพ็ญเซียนที่เทิดทูนบู๊นี้ มีสักกี่คนที่ทั้งบุ๋นทั้งบู๊

หม่า ยวี่ครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วกวาดพู่กันประชดหมึก ราวเมฆลอยสายน้ำไหล เขียนกวีสองบทลงไปอย่างรวดเร็ว

“จ๊าก!” ไม่รู้ว่าใครตะโกนลั่นขึ้นมา ทำลายความเงียบ

“ไอ้หอกเอ๊ย ข้าอ่านหนังสือไม่รู้สักตัว ดันให้ข้าเขียนกวี ข้าไม่ทำแล้ว ข้าขอถอนตัว!” ชายร่างกำยำบึกบึนที่นั่งอยู่ท้ายสุดตะโกนลั่น

ผู้อาวุโสหลิงอวิ๋นยิ้มน้อย ๆ “คนไหนก็ได้ ส่งแขก!”