0174

⬢⬢⬢

ตอนที่ 174 《คัมภีร์มรรคาภาคกลาง》

ศิลาผาไร้อักษร ผุดอักษรทองเรืองงามทีละตัว ๆ ขึ้นเป็นถ้อยคำ “ฟ้าดินไร้เมตตา ถือสรรพสิ่งเป็นเพียงหญ้าฟาง” อิทธิพลังที่หอบนำบารมีสวรรค์อันกึกก้องถาโถมเข้าหาภิกษุทั้งหลาย

“พั่ก!” ภิกษุตาข้างเดียวกบเลือดพรวดออกมา ร่างกระเด็นถอยหลังไป “ครืน!” ฟ้าผ่ากลางฟ้าแจ่มใส ราวกับเบื้องบนกำลังคำราม

“ฝ่า!” สายฟ้าสายหนึ่งฟาดลงบนหน้าผา กระจายเมฆหมอกที่คลุมเต็มท้องฟ้าไปจนสิ้น แสงตะวันสาดส่องลงมา ปรมาจารย์เทียนอินเงยหน้าขึ้น ในที่สุดก็รู้สึกได้ถึงไออุ่นเพียงเสี้ยวหนึ่ง