0167

⬢⬢⬢

ตอนที่ 167 สังหารมาร (ตอนบน)

“อื้อ” ขนตาของจวินอวี่สั่นระริก ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นพร้อมพึมพำว่า “ที่นี่ที่ไหน? ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”

“อ๊ะ! เจ้าตื่นแล้วหรือ?” เสียงอุทานดังมา จวินอวี่หันไปมอง เห็นชุดสีชมพูทั้งชุด กับผมมัดหางม้าแสนซน ใบหน้างดงามเลิศล้ำ กลายเป็นเซียงเอ๋อร์

“น้ำ มีน้ำหรือไม่?” จวินอวี่เอ่ยถามพลางอ้าปากที่แตกระแหง

เซียงเอ๋อร์ลุกขึ้นยืน กระโดดโลดเต้นจากไป “เจ้ารออยู่ก่อน ข้าไปเอามาให้” จวินอวี่รู้สึกว่าหนังตาหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก จากนั้นก็ค่อย ๆ หลับตาลง หลับสนิทไป

“เฮ่ย!” เสียงถอนหายใจดังมาในโถงใหญ่ที่ว่างเปล่า “แค่ก ๆ!” บรรพชนไอออกเสียงหนึ่ง ราวกับได้รับบาดเจ็บสาหัส

“ท่านปู่ เป็นอะไรหรือไม่?” จวินจ้านเทียนลุกขึ้นหมายจะพยุงบรรพชน บรรพชนโบกมือกล่าวว่า “ไม่เป็นไร!”