0146

⬢⬢⬢

ตอนที่ 146 มรดกสืบทอดของเทพสวรรค์บรรพกาล

“หวึ่ง!” แสงสีทองอร่ามวาบขึ้น ร่างกายของจวินอวี่หายวับไปในอากาศราวกับไร้ตัวตน

ชั่วขณะถัดมา จวินอวี่และชิงเหยาปรากฏอยู่บนท้องของซากศพเทพโบราณกาลนั้น

“ว้า!” ชิงเหยาคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น อาเจียนโลหิตออกมาคำหนึ่ง จวินอวี่รีบควักขวดกระเบื้องออกจากอก ส่งโอสถให้ชิงเหยาหนึ่งเม็ด แล้วค่อย ๆ พยุงชิงเหยาขึ้น

ในชั่วพริบตาเพียงนั้น ชิงเหยาได้คลายผนึกของกระจกหุนเทียนออก แล้วพาจวินอวี่หนีออกมาได้ ใบหน้าชิงเหยาซีดเผือด ริมฝีปากแห้งแตก จวินอวี่พยุงชิงเหยาเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ

เหยียบลงบน “ผืนดิน” ที่นุ่มใต้ฝ่าเท้า จวินอวี่ขมวดคิ้ว นี่มันที่ใดกันแน่?

ชิงเหยามองไปยังที่ไกล ผืนดินกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตเชื่อมต่อกับท้องฟ้าดารา ชิงเหยาพึมพำว่า “เราอยู่บนซากศพเทพโบราณกาลนั้นหรือ?”