0072

⬢⬢⬢

ตอนที่ 72 พบหน้า ไม่เท่าคิดถึง

“ข้าจะกลับบ้าน!” ด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง

อู่ลี่เดินมาหยุดตรงหน้าโม่หลิง ค่อย ๆ ยื่นมือขวาที่แห้งเหี่ยวออกไปทางศีรษะของนาง แต่พอถึงเพียงหน้าผากขาวผ่องของโม่หลิงกลับหยุดชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

โม่หลิงมองมือที่เหี่ยวแห้งจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกนั้น สัมผัสได้ถึงความรักอันลึกซึ้งกับความกังวลใจของอู่ลี่ จู่ ๆ นางก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เอาศีรษะของตนแนบไปกับฝ่ามือของอู่ลี่

อู่ลี่สัมผัสได้ถึงเส้นผมอันนุ่มนวลของโม่หลิงกับอุณหภูมิที่ส่งผ่านมา พลันก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ ชั่วอึดใจถัดมาน้ำตาผู้เฒ่าก็ไหลพรากจากดวงตาที่หม่นเหลืองคู่นั้น

“ดี ดีมากเด็กดี...” อู่ลี่สั่นเทา แม้มีคำพูดนับพันนับหมื่นแต่กลับไม่รู้จะเอ่ยออกมาอย่างไร สุดท้ายรวมกันเหลือเพียงสามคำนี้ ทว่าอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกมากมายเกินคณานับ