0018

⬢⬢⬢

ตอนที่ 18 เสียงระฆังแห่งการประลองใหญ่

ฤดูใบไม้ผลิผ่านพ้น ฤดูใบไม้ร่วงเวียนมาถึง หลังผ่านพ้นฤดูร้อนอันร้อนระอุ เดินอยู่กลางผืนป่าสีทองอร่าม ใบไม้ร่วงปลิวทีละใบ ๆ กลิ่นอายฤดูใบไม้ร่วงเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ จวินอวี่เดินอยู่ในผืนป่าลูกเขาห่างจากภูเขาด้านหลังของตระกูลจวินไม่ไกล

“นี่คงเป็นหมาป่าวายุคลั่งตัวที่สองของวันนี้แล้วกระมัง เสี่ยวไป๋ ค่ำนี้เรามีของกินแล้ว”

จวินอวี่เช็ดเลือดบนใบหน้า มองเสี่ยวไป๋ที่ปลายกิ่งไม้แล้วยิ้มกล่าว

การบำเพ็ญเพียร คือการแย่งชิงชีวิตกับฟ้า

และหากปรารถนาจะอยู่รอดได้ดียิ่งขึ้น สิ่งที่จำต้องเผชิญก็คือกฎแห่งป่าดง

ไม่นานมานี้ วรยุทธ์ภายนอกของจวินอวี่ในที่สุดก็เข้าสู่ขั้นสร้างรากฐานระยะต้น หลังจวินจ้านเทียนไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ตัดสินใจให้จวินอวี่ได้สัมผัสชีวิตแห่งการสังหารอันนองเลือดเช่นนี้ จึงเกิดเป็นภาพตรงหน้าขึ้น

“เราต้องเร่งฝีเท้า ไม่อย่างนั้นกลิ่นคาวเลือดจะดึงดูดนักล่าตัวอื่นมา” จวินอวี่หยิบกริชที่พกติดตัวออกมา กรีดไปบนร่างหมาป่าวายุคลั่งอย่างชำนาญ ในไม่ช้าขนหมาป่าทั้งผืนก็ถูกถลกออกมาอย่างสมบูรณ์