0012

⬢⬢⬢

ตอนที่ 12 เกาะมังกรเทพ

ทวีปม่อหยาง ถิ่นทุรกันดารห่างไกลจากโลกมนุษย์

หมู่ไม้สูงเสียดเมฆเหล่านั้นบดบังฟ้าและตะวัน บางครั้งมีสัตว์อสูรระดับต่ำไม่กี่ตัวบินผ่านท้องฟ้า ทว่าชั่วพริบตาก็ถูกมังกรปีกที่จ้องเขม็งกลืนลงท้อง

มังกรปีกวนเวียนอยู่บนฟ้า ส่งเสียงคำรามออกมา น่าจะเป็นการเตือนสัตว์อสูรเหล่านั้นที่พยายามบุกรุก นี่คือแดนฟ้าบุพกาลในส่วนลึกของทวีปม่อหยาง และป่าอันหนาแน่นผืนนี้ก็คือเขตนอกของฟ้าบุพกาล

ฟ้าบุพกาลกว้างหลายแสนลี้ ครอบครองพื้นที่หนึ่งในสิบของทวีปม่อหยาง

นี่คือโลกที่กินเลือดกินเนื้อ นี่คือโลกที่ผู้อ่อนแอถูกผู้อ่อนแอกิน นี่มีเพียงกฎเกณฑ์เดียวเท่านั้น คือผู้ที่เหมาะสมย่อมอยู่รอด

เมื่อข้ามผ่านคลื่นทะเลสีเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา ก็จะพบกับผืนทรายเหลืองดั่งฟ้าดินที่ร้อนระอุเป็นระลอก

ลมพายุพัดกระหน่ำมาชั่วขณะ ทรายคลั่งดั่งฟ้าดินส่งเสียงหวีดหวิว ทรายเหลืองที่ม้วนตัวบดบังฟ้าและตะวัน ราวกับมังกรมารที่คำรามกวาดถล่มผืนปฐพี

ใต้ตะวันอันแรงกล้า ร่างหนึ่งพุ่งผ่านขอบฟ้า ทะยานดั่งสายฟ้าข้ามทะเลแห้งแล้งนี้ หายเข้าไปในทรายคลั่งที่เต็มฟ้า