กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 259 เถาเถา เจ้าจะแต่งกับข้าเมื่อไร
ในที่สุด ยามสนธยาของวันที่สิบสาม กำแพงเมืองอันตระหง่านของเมืองหลวงก็ปรากฏให้เห็นอยู่ไกลลิบ
รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ เถาเถาเลิกม่านรถขึ้น ยังมิทันได้เอ่ยทอดถอนใจว่า “ในที่สุดก็กลับมาเสียที” สักประโยค ก็พลันแลเห็นร่างที่คุ้นตาของคนทั้งสองใต้ประตูเมือง
คนทางซ้าย ผมขาวพิสุทธิ์ดั่งหิมะ แม้เพียงยืนอยู่นิ่ง ๆ ตรงนั้น ก็แผ่กลิ่นอายปราณเซียนดั่งผู้ไม่กินควันไฟในโลกมนุษย์ ดึงดูดให้ผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาต่างเหลียวมองไม่ขาดสาย
คนทางขวา สวมชุดดำผึ่งผาย ร่างกายสง่างามดั่งต้นสน ใบหน้าเย็นชายิ่ง กลิ่นอายรอบกายสุขุมหนักแน่นราวกับขุนเขา
ย่อมเป็นหลีจิ้งกับเหลียนชิงเลี่ย
ทั้งสองยืนอยู่ตรงประตูเมืองที่มีผู้คนสัญจรขวักไขว่เช่นนั้น สายตาทอดผ่านฝูงชนอันจอแจ ตกกระทบลงบนรถม้าที่แล่นเข้ามาอย่างช้า ๆ ไม่วางตา ดุจหินเฝ้าภรรยาสองก้อนที่ชะเง้อรอคอยด้วยความถวิลหาอย่างแท้จริง