ตอนที่ 236 คนตัวเล็กสองคนห่มผ้าผืนเดียวกันหรือ?

ตอนที่ 236 คนตัวเล็กสองคนห่มผ้าผืนเดียวกันหรือ?

เถาเถาหมอบอยู่บนแผงอกร้อนผ่าวของเขา ได้ยินประโยคที่ว่า “พวกเรายังมีเวลาอีกมาก” หางเล็ก ๆ ของนางแทบจะชี้ขึ้นฟ้าด้วยความกระหยิ่มใจ

คำพูดนี้ช่างกล่าวได้มีชั้นเชิงยิ่งนัก

ทั้งแสดงความในใจ อีกทั้งยังวาดฝันชวนให้คิด ให้นางมีความหวัง ทั้งยังไม่ถึงขั้นพลั้งเผลอล่วงเกินกันในรถม้าจนทำให้นางต้องน้อยเนื้อต่ำใจ

สุภาพชน ช่างเป็นสุภาพชนจริง ๆ

ทว่าเถาเถาคือผู้ใดเล่า?

นางมิใช่สุภาพชนผู้เที่ยงธรรมเสียหน่อย ที่จะให้บุรุษพูดจาวาดฝันเพียงไม่กี่คำแล้วจะไล่ส่งไปได้

นางยันแขนขึ้น ค่อย ๆ ยืดตัวนั่งตรงอย่างเชื่องช้า

ท่วงท่านี้ ทำให้นางมองเห็นสภาพของบุรุษใต้ร่างได้อย่างกระจ่างชัด