กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 219 เจ้าคิดจะชดใช้อย่างไร
เพราะประตูโถงปิดกั้นแสงสว่างและความอึกทึกภายนอกจนมิดชิด ภายในห้องทรงพระอักษรจึงมืดสลัวลงถนัดตา เหลือเพียงแสงรำไรที่ลอดผ่านซี่หน้าต่าง ทอดลำแสงเฉียงเป็นสายพาดผ่านละอองธุลีที่ลอยคว้างกลางอากาศ
เถาเถารู้สึกว่าอากาศในห้องนี้หนาวเยียบจับขั้วหัวใจ การยืนอยู่ตรงจุดบรรจบของสายตาทั้งสองคู่ทำให้รู้สึกเหมือนมีหนามแหลมทิ่มแทงแผ่นหลัง
ด้านหน้ามีหมาป่า ด้านหลังมีพยัคฆ์ นางก็คือเนื้อชิ้นอ้วนตรงกลางที่ทั้งสองฝ่ายต่างหมายตา
เถาเถาหงุดหงิดรำคาญใจ ยอมปล่อยเลยตามเลยไม่สนอะไรทั้งสิ้น ไม่มองผู้ใดทั้งนั้น แต่เอ่ยปากถามหลีจิ้งตรง ๆ “ท่านราชครู ท่านผู้เฒ่ามิได้กำลังพินิจหยั่งรู้กลไกสวรรค์อยู่บนแท่นดูดาวหรอกหรือ เหตุใดจึงว่างมาถึงที่นี่ได้”