ตอนที่ 193 ไม่ใช่พระราชทานบำเหน็จ แต่เป็นเนรเทศ

ตอนที่ 193 ไม่ใช่พระราชทานบำเหน็จ แต่เป็นเนรเทศ

เค้กครีม

ถ้อยคำสี่คำนี้ช่างบางเบา ทว่ากลับทำให้อากาศอันตึงเครียดบริเวณลานหน้าจวนเซิ่งอ๋องพลันแข็งค้างลงในชั่วพริบตา

เซียวจิ่งฉือที่เมื่อครู่ยังตึงเครียดพร้อมปะทะ แทบอดรนทนไม่ไหวที่จะลงมือเสียตรงนั้น ชะงักงันการเคลื่อนไหวไปแล้ว

เขาย่อมรู้ดีว่านั่นคือรสชาติใด

หวาน นุ่ม ละมุน ลอยอบอวลด้วยกลิ่นหอมของนมที่เขาไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน

เขาเคยกิน และมิใช่เพียงหนเดียว

เซียวอวิ๋นฉีก็เคยกิน

กู้เหยียนจือก็เคยกินเช่นกัน

พวกเขาล้วนเคยกินกันทั้งสิ้น