กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 157 แม่ทัพน้อยผู้สง่างามบนหลังม้า
ในยามที่นางกำลังเหม่อลอย แม่ทัพหนุ่มผู้นั้นก็ได้ยื่นมือออกมารับสายบังเหียนไปจากมือนางแล้ว
ท่าทางของเขาชำนาญยิ่ง เพียงกระตุกเบา ๆ เจ้าชื่อเยี่ยนที่เมื่อครู่ยังคลุ้มคลั่งราวกับอะไรดี พลันสงบลงได้อย่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ
แม้จะยังพ่นลมหายใจฟ่อฟ่าอย่างหงุดหงิดอยู่บ้าง ทว่าในที่สุดก็ไม่พุ่งทะยานไปข้างหน้าอีก
“เอาละ ไม่มีอะไรแล้ว” น้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มแฝงไว้ด้วยความกระจ่างใสอันเป็นเอกลักษณ์ของคนหนุ่ม และความรังเกียจที่ยากจะสังเกตเห็นอยู่หลายส่วน
เขาหันศีรษะกลับมา กวาดสายตามองเถาเถาที่ยังคงนอนหมอบอยู่บนหลังม้าด้วยสีหน้าโง่งมจากที่สูง
“ข้าว่านะ เจ้าคิดจะนอนหมอบอยู่บนหลังม้าไปถึงเมื่อใดกัน”
เถาเถาถูกเสียงตวาดนี้ดึงสติกลับคืนสู่ความเป็นจริง