ตอนที่ 132 ทรราชเว้นว่างวังหลังไว้เพื่อข้า?

ตอนที่ 132 ทรราชเว้นว่างวังหลังไว้เพื่อข้า?

ครึ่งชั่วยามต่อมา อาหารเลิศรสที่เพียบพร้อมไปด้วยสี กลิ่น และรสชาติเต็มโต๊ะ ก็ถูกยกมาวางอยู่ตรงหน้าของเถาเถา

เถาเถาไม่สนใจภาพลักษณ์อันใดแล้ว นางถกแขนเสื้อขึ้นแล้วเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อยทันที

เมื่อมองท่าทางการกินราวกับผีอดอยากมาเกิดใหม่ของนาง เซียวจิ่งฉือและเซียวอวิ๋นฉีไม่เพียงไม่รู้สึกว่าหยาบคาย กลับรู้สึกว่า... น่ารักยิ่งนัก

ยังคงเหมือนเดิมจริง ๆ แม้แต่กินข้าวยังดูน่าอร่อยกว่าผู้อื่น

กวาดจนเกลี้ยงไปมื้อหนึ่ง

เถาเถารอเรอออกมาอย่างพึงพอใจ ทอดกายลงบนเก้าอี้ รู้สึกว่าในที่สุดตนเองก็รอดตายแล้ว

ยุคโบราณยังคงดีกว่าจริง ๆ เสื้อผ้ามาก็แค่ยื่นมือ ข้าวมาก็แค่อ้าปาก นี่สิถึงจะเป็นชีวิตที่คนควรใช้!