กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 126 ตามนายพรานไปมีเนื้อกิน
หลีจิ้ง “ข้าหาหนทางไปยังโลกของนางไม่พบ”
“ข้าใช้วิชาต้องห้ามทุกแขนงที่พอจะใช้ได้ กระทั่งไม่เสียดายที่จะผลาญตบะไปถึงครึ่งหนึ่ง ก็ยังคำนวณไม่ออกว่าแท้จริงแล้วนางอยู่ที่ใด”
“ระยะนี้ข้ารู้สึกได้ราง ๆ ว่าดวงดาวของนางหม่นแสงลง ทว่าก็ยังมิได้ดับมอดไปจนหมดสิ้น”
วาจาที่ฟังดูแล้วลึกล้ำยากหยั่งถึงของเขา ทำให้คนอื่น ๆ ที่อยู่ในที่นั้นต่างพากันอึ้งงันไปตาม ๆ กัน
“ดวงดาวหม่นแสงอันใดกัน” เซียวจิ่งฉือมีสีหน้างุนงงระคนร้อนใจ “เจ้าช่วยพูดจาภาษาคนที่พวกข้าฟังเข้าใจหน่อยได้หรือไม่”
หลีจิ้งเงยหน้าขึ้น “นางอาจจะปรากฏตัวแล้ว”
“นางเพียงแค่อยู่ในสถานที่ที่พวกเรายังหาไม่พบชั่วคราวเท่านั้น”
“แต่นางจะต้องกลับมาอย่างแน่นอน”
“เพราะว่า นางเคยรับปากข้าไว้”