ตอนที่ 112 อดีตรักลึกซึ้งของท่านราชครู

ตอนที่ 112 อดีตรักลึกซึ้งของท่านราชครู

น้ำเสียงของหลีจิ้งแผ่วเบายิ่งนัก ราวกับกำลังหวนรำลึกถึงความฝันอันแสนห่างไกล

“ยามนั้นข้ายังเป็นเพียงศิษย์ธรรมดาคนหนึ่งในสำนักหลิงอวิ๋น เพราะมีผมขาวดวงตาต่างสีมาแต่กำเนิด ชาตากำเนิดจึงถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง ทั้งยังถูกพี่น้องร่วมสำนักมองว่าเป็นความอัปมงคล ต้องทนรับการกีดกันและข่มเหงรังแกสารพัด”

“จนกระทั่งในคืนวันนั้น ข้าถูกคนทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสแล้วโยนทิ้งไว้ใต้หน้าผาหลังเขา”

“ข้าคิดว่า ข้าคงต้องตายอยู่ที่นั่นแล้ว ทว่าข้ากลับไม่ตาย”

เขาเอ่ยพลางหันหน้ามามองเถาเถาอย่างลึกซึ้ง นัยน์ตาสีแดงโลหิตคู่นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยประกายแห่งความอ่อนโยนและความคะนึงหา

“จู่ ๆ เจ้าก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าข้า ราวกับเทพเซียนที่ร่วงลงมาจากฟ้า”