เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 412 เผ่าอสูร
“หยางเอ๋อร์ เจ้าพูดจริงหรือ ข้าทะลวงสู่ขอบเขตคืนสู่ความว่างได้จริง ๆ หรือ” เสียงของเหอเหยียนฉยงสั่นเครือเล็กน้อย แววตาเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นและเฝ้ารอ
นางติดอยู่ที่จุดคอขวดขั้นสูงสุดของขอบเขตแปรจิตมาเกือบร้อยปีแล้ว ตอนนี้จู่ ๆ ได้ยินว่าตนเองทะลวงสู่ขอบเขตคืนสู่ความว่างได้ จะไม่ให้ตื่นเต้นได้อย่างไร
จินหยางพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ฉยงเอ๋อร์ หากมิใช่เพราะเจ้ามีไอปีศาจอยู่ในร่าง พวกเราสองคนร่วมบำเพ็ญกันครั้งแรก เจ้าก็ควรทะลวงระดับขั้นได้แล้ว”
เหอเหยียนฉยงเงยหน้าอันงดงามขึ้น ใช้ดวงตาคู่งามที่ฉ่ำหวานมองจินหยาง พลางเอ่ยเสียงแผ่ว “เหมือนกับเจ้าขุนเขาหนึ่งหนานกงหรานใช่หรือไม่”
แม้น้ำเสียงของนางจะแฝงแววหึงหวงอยู่บ้าง แต่ก็ฟังออกว่านางยินดีกับหนานกงหรานเช่นกัน