เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 245 เหมยจื่อและชิวจวี๋
จินหยางก้าวเท้าเดินเข้าประตูเรือนหลังเล็ก ด้านในไม่ได้กว้างใหญ่อะไรนัก แต่กลับจัดตกแต่งได้อย่างมีรสนิยมและน่าอยู่ยิ่ง
แถบที่ชิดกำแพงมีแนวไผ่ปราณสีเขียวอ่อนสานเรียงเป็นทิว แผ่ร่มเงาไหวระริก ยามลมพัดผ่านก็ส่งเสียงซ่าแผ่วเบา ชวนให้รู้สึกสงบและผ่อนคลายในตัว
ด้านข้างปลูกดอกไม้แปลกตาที่ไม่รู้จักชื่อไว้หลายต้น กลีบดอกเรืองแสงจางๆ ส่งกลิ่นหอมละมุนบางเบาไม่ฉุนจมูก
ตรงมุมเรือนตั้งภูเขาจำลองหินสีเขียวสูงครึ่งตัวคนเอาไว้ ด้านข้างวางโต๊ะหินทรงโบราณพร้อมม้านั่งหินสองตัว ผิวโต๊ะเรียบลื่นราวกับกระจก
ทั่วทั้งเรือนอบอวลไปด้วยไอปราณอันนุ่มนวล เงียบสงบตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอก การมีเรือนหลังนี้อยู่ในวังหลวง จึงเปรียบเสมือนโลกใบเล็กส่วนตัวที่แยกตัวออกมาโดยแท้
จินหยางนั่งลงตรงม้านั่งหิน จังหวะนั้นเองชิวจวี๋ก็ยกน้ำชาปราณระดับสูงหนึ่งถ้วยเดินเข้ามา