เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 57 ทะลวงขั้น
ผ่านไปราวครึ่งก้านธูป จินหยางค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา จึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองสลบไป
เขาส่ายหัวที่ปวดแปลบ แล้วยิ้มแห้งๆ พลางพูดว่า “ขออภัยครับเจ้าขุนเขาหนานกง ข้าเผลอหลับไปเดี๋ยวหนึ่งโดยไม่รู้ตัวเลย”
หนานกงหรานค้อนใส่เขาทีหนึ่ง ในใจคิดว่าอย่างเจ้านี่เรียกว่าเผลอหลับไปเดี๋ยวหนึ่งได้หรือ
นางเบือนหน้าไปอีกทาง รู้สึกว่าหางตาเริ่มรื้นชื้นขึ้นมานิดๆ
คนรุ่นหลังคนหนึ่งยอมทุ่มเทเพื่อนางจนแทบจะหมดสิ้นเรี่ยวแรงถึงเพียงนี้ มันทำลายความรู้สึกถือตัวเป็นเจ้าขุนเขาผู้อยู่สูงส่งตลอดหลายร้อยปีของนางไปจนหมดสิ้น
ทั้งรู้สึกผิด ทั้งซาบซึ้งใจ และมีความรู้สึกซับซ้อนที่เหมือนตัวเองกำลังเป็นที่ต้องการของใครสักคนค่อยๆ ผุดขึ้นมาเงียบๆ
“จินหยาง เจ้าอดทนอีกนิด ดึงเข็มเงินออกก่อน แล้วค่อยไปพักฟื้นเถอะ”
“ครับ!” จินหยางขานรับ แล้วหยิบเม็ดยากำหนึ่งขึ้นมากิน ใบหน้าจึงค่อยๆ เริ่มมีเลือดฝาดกลับมาบ้าง