เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 26 ศิษย์สืบทอด
มู่ชิงอวิ้นกับจินหยางมาถึงโถงใหญ่ยอดเขาเฉียนคุน มู่อี้หานเองก็เพิ่งนั่งลงพอดี
จินหยางรีบก้าวขึ้นหน้าไปประสานมือคารวะพลางพูดว่า “ผู้น้อยคารวะท่านเจ้าขุนเขามู่!”
มู่อี้หานยิ้มพลางพูดว่า “จินหยาง การทดสอบเลื่อนขั้นเป็นศิษย์ในคราวนี้ เจ้าทำได้ไม่เลวเลยนะ!”
จินหยางได้ยินก็ลูบจมูกพลางพูดว่า “โชคช่วยน่ะขอรับ!”
มู่อี้หานสายตาเป็นประกาย จ้องมองจินหยางอยู่นาน “จินหยาง เจ้าอยู่แค่ขั้นหลอมรวมลมปราณแต่สู้ชนะขั้นสร้างรากฐานได้หลายคน จิตใจแน่วแน่มั่นคง แถมยังช่วยปกป้องชิงอวิ้นตอนคับขัน นี่คือสิ่งที่ข้ามองเห็นในตัวเจ้า”
แต่ว่า การจะมาเป็นศิษย์ข้า ไม่ได้ดูแค่ฝีมือการต่อสู้ เรื่องนิสัยใจคอก็สำคัญยิ่งกว่า
“ข้าขอถามเจ้าสักคำ หากวันหน้าเจ้ามีฝีมือเหนือกว่าคนรุ่นเดียวกันไปไกล เจ้าจะวางตัวอย่างไร แล้วถ้ามีศัตรูร้ายกาจล้อมหน้าล้อมหลัง คนใกล้ชิดถูกคุกคาม เจ้าจะทำอย่างไร”
จินหยางฟังแล้วสีหน้าดูจริงจัง ยืดหลังตรงแล้วตอบกลับอย่างหนักแน่น “เรียนท่านเจ้าขุนเขา ศิษย์ฝึกตนเพื่อแสวงหาอิสระไร้พันธนาการ และเพื่อปกป้องคนที่ข้ารักจากใจจริงขอรับ”