ตอนที่ 227 เจียวเจียว เราจะรักถนอมเจ้าไปชั่วชีวิต

เฉวียนจิ่วโจวประคองดอกไม้ไว้ ตรงหน้า เงาร่างของนางถูกเคลือบทับด้วยความเลือนรางชั้นหนึ่ง คล้ายกับมีความไม่แจ่มชัดอยู่บ้าง

ตัวไร้ประโยชน์เป็นยอดฝีมือในการกุมหัวใจคนอยู่เสมอ ความจริงนางปากหวานทั้งยังเฉลียวฉลาด ย่อมรู้ดีว่าเอ่ยวาจาอะไรกันจึงจะปลอบประโลมให้เขาเบิกบานใจที่สุด ทว่ากลับไม่ค่อยปลอบประโลมบ่อยนัก พอเอ่ยปลอบขึ้นมาคราใด ก็จู่โจมเข้าสู่หัวใจอันอ่อนโยนของเขาโดยพลัน กุมเขาเอาไว้ได้จนอยู่หมัด

“พ่ายแพ้ให้เจ้าเข้าจริง ๆ แล้วสินะ”

ยามเฉวียนจิ่วโจวอ้าปากเอ่ย ความแสบร้อนในดวงตาก็ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป เขายื่นมือออกไปลูบเช็ดดวงตาเบา ๆ แต่แล้วก็พบว่าการกระทำนี้ดูออดอ้อนบอบบางเกินไป โมโหจนตัวเขาเองยังนึกอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาด ทั้งขุ่นเคืองทั้งจนใจ: