กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เจ้า...” เจียงอวิ๋นซีพลันกระอักกระอ่วน กัดฟันกรอด “นับ ย่อมต้องนับอยู่แล้ว!”
“จริงหรือ”
บนใบหน้าของบุรุษหนุ่มพลันพาดผ่านรอยกระหยิ่มใจระคนความภาคภูมิใจเล็ก ๆ
“เปิ่นหวังเป็นคนซื่อ เจ้าอย่าได้หลอกข้าเล่า”
เจียงอวิ๋นซีเออออตามน้ำ “ไม่ได้หลอกเจ้า! เจ้าเป็นถึงผู้สำเร็จราชการ ทั้งยังเป็นพระสนมเฉวียนของเรา ใต้หล้านี้ ย่อมไม่มีบุรุษใดมีชีวิตที่ดีไปกว่าเจ้าอีกแล้ว!”
มุมปากของเฉวียนจิ่วโจวยิ้มกว้างจนแทบจะฉีกถึงโคนหู เขาหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ แล้วจุมพิตใบหูน้อย ๆ ของนางเบา ๆ “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงยอมรับในความสามารถของเปิ่นหวัง เปิ่นหวัง...จะพยายามให้ดียิ่งขึ้นไปอีกพ่ะย่ะค่ะ...”
เจียงอวิ๋นซี : !!!
เขาต้องฟังเข้าใจเป็นแน่ ถึงได้จงใจถามเช่นนี้... เฉวียนเจียวเจียวผู้เจ้าเล่ห์สารพัด!