กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ฝ่าบาท!”
“อย่าได้คุกเข่าให้ข้าอีกเลย”
แววตาอันกระจ่างใสของเจียงอวิ๋นซีแฝงไว้ด้วยพละกำลังอันแน่วแน่ “หลังการจากลาครั้งนี้ เจ้าก็คือองค์รัชทายาทแห่งเปอร์เซีย เราจะปฏิบัติต่อเจ้าในฐานะฮ่องเต้ในอนาคตของเปอร์เซีย สถานะของเจ้ากับเราเท่าเทียมกัน”
“เรารอคอยการกลับมาเยี่ยงอ๋องของเจ้า”
ยามที่อิ่งปู้หลีไปถึงโถงตำหนักของเริ่นซวนซวน นางกำลังนั่งอยู่บนเตียง ในอ้อมอกอุ้มทารกที่เพิ่งคลอดออกมา
คิ้วตาของเด็กคนนี้ละม้ายคล้ายคลึงกับเขายิ่งนัก นัยน์ตามีสีฟ้าครามจาง ๆ นางตบตัวทารกเบา ๆ กล่อมให้เขาหลับใหล ด้วยความที่จดจ่อเกินไป ผ่านไปครู่ใหญ่จึงสังเกตเห็นคนที่อยู่เบื้องหน้า
“ให้ข้ากอดสักประเดี๋ยวได้หรือไม่” เขารู้สึกเกร็งอยู่บ้าง
ซวนซวนยื่นมือส่งเด็กให้เขา