กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“จาวจาว เรียกพี่สะใภ้สิ”
จาวจาวอ้าปากค้าง
ก่อนหน้านี้เขาบอกว่า หากคิดจะพำนักอยู่ในแคว้นเจียง จำต้องมีสถานะที่เหมาะสม นางจึงยอมนับเขาเป็นพี่ชาย
นางเป็นถึงองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ ไฉนเลยจะเที่ยวทึกทักนับญาติมั่วซั่วได้เล่า
แม้ไม่เต็มใจ ทว่าพอนึกขึ้นได้ว่าเขาคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตนางไว้ จึงยังคงเอ่ยปาก ร้องเรียกไปคำหนึ่ง:
“พี่สะใภ้”
“เจ้าเป็นพี่ชายของนางหรือ” เริ่นซวนซวนเอ่ยอย่างประหลาดใจ
จาวจาวเอ่ยว่า: “เขามีบุญคุณต่อข้า จึงนับเป็นพี่น้องกันเจ้าค่ะ”
ทำเอาตกใจแทบสิ้นใจ นางยังนึกว่าอิ่งปู้หลีจะเป็นพี่ชายแท้ ๆ ขององค์หญิงท่านนี้จริง ๆ เสียอีก หากเป็นเช่นนั้นเขามิมารับตำแหน่งเป็นถึงองค์ชายแห่งเปอร์เซียไปแล้วหรือ
หม้อไฟบนโต๊ะเดือดปุด ๆ อิ่งปู้หลีจึงนั่งลงเป็นคนแรก: