ตอนที่ 111 ก็แค่อยากให้เรากอดเจ้าใช่หรือไม่ เฉวียนเจียวเจียว?

“มีครรภ์แล้วหรือ”

เฉวียนจิ่วโจวเลื่อมใสในระบบความคิดของนางจริง ๆ แม้จะอาเจียนจนฟ้าดินมืดมน ทว่าก็ยังมิวายเหลือบตามองบนใส่นางแวบหนึ่ง

“เจ้าเคยเห็นบุรุษมีครรภ์ด้วยหรือ ฝ่าบาท ทรงอยากได้พระโอรสถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

เจียงอวิ๋นซีว่าไปตามเนื้อผ้า “เจ้าหนูอ้วนจ้ำม่ำ ผู้ใดบ้างเล่าจะไม่อยากได้”

ครั้นได้ยินคำนี้ เฉวียนจิ่วโจวก็ถลึงตาจ้องมองนางด้วยสายตาราวกับมองคนใจดำไร้หัวใจ

“เช่นนั้นฝ่าบาทก็เสด็จกลับเมืองหลวงไปหาพระสนมประสูติให้เถิด เปิ่นหวังให้เจ้าไม่ได้หรอก!”

กล่าวจบ เขาก็มิสนใจภาพลักษณ์อันใดแล้ว ถอดรองเท้าที่เกือบจะชุ่มไปด้วยมูลสุนัขทิ้งไป ใบหน้าบึ้งตึง ใช้เท้าอีกข้างเขย่งกระโดดหนีไปทีละก้าว ๆ

เจียงอวิ๋นซีรู้ว่าเฉวียนเจียวเจียวมีปราณชีวิตขึ้นมาอีกแล้ว จึงรีบก้าวตามไปทันที