ตอนที่ 67 เราเป็นคนนะ ไม่ใช่เดรัจฉาน

“ฝ่าบาท”

ผู้นั้นคุกเข่าลงทำความเคารพนาง

“เงยหน้าขึ้นมา”

นางทอดสายตามองเขา ผู้นั้นฉีกหนวดเครารุงรัง รอยแผลเป็นจากคมดาบ รวมถึงคิ้วหนาเตอะที่ใช้บดบังใบหน้าออก เผยให้เห็นดวงหน้าใหม่เอี่ยมใบหน้าหนึ่ง

เมื่อพิจารณาดูใบหน้าของเขาแล้ว นางจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ไปเถิด”

ค่ำคืนเดือนมืดลมแรง

เงาร่างสีดำสายหนึ่งวูบผ่านไปในพริบตา

ในทางเดินแคบยาวอันมืดสลัวของคุกสวรรค์ ขันทีน้อยหลายคนกำลังยุ่งวุ่นวาย ซอยเท้าถี่ก้าวเดินไปข้างหน้า โดยหนึ่งในนั้นถือชามยาต้มสีดำสนิทชามหนึ่งอยู่ในมือ

เมื่อหยุดลงตรงหน้าห้องขังแห่งหนึ่งที่มีกระถางไฟ ก็มีผู้คุมคุกก้าวเข้ามาเปิดประตูทันที

ตรงมุมเล็ก ๆ ของห้องขัง เงาร่างหนึ่งนอนขดตัวอยู่ เส้นผมยุ่งเหยิงบดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง ไอออกมาสองสามเสียงเป็นครั้งคราว