กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เปิ่นหวัง กลายเป็นคนของบ้านเจ้าตั้งแต่เมื่อใดกัน”
เจียงอวิ๋นซีที่กำลังหลับตาอยู่พลันลืมตาขึ้น
นี่มัน...
ความกระอักกระอ่วนพลันแล่นขึ้นมาในใจ ทว่าสีหน้าของนางกลับไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยอธิบายอย่างสงบนิ่งว่า
“เราติดต่อท่านผู้ตรวจการมณฑลในสถานะผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านอ๋อง ย่อมต้องเรียกขานท่านอ๋องว่า ‘คนของตนเอง’ เป็นธรรมดา ไฉนเล่า ท่านอ๋องถามเช่นนี้ มีความเห็นอะไรกันหรือ”
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ ความผิดหวังจาง ๆ พลันผุดขึ้นในใจ
“มิได้มีความเห็นอะไรกัน เพียงรู้สึกว่าถ้อยคำนี้ดูเบาความเกินไป คล้ายกับ...”
“คล้ายกับอะไรกันหรือ”
“ไม่มีอะไรกัน”
เฉวียนจิ่วโจวจึงตัดบทหลับตาลงเช่นกัน