ตอนที่ 39 เฉวียนเจียวเจียว: ไม่เหนื่อยจนตายให้มันรู้ไป! หึ

เจียงอวิ๋นซียังคงยิ้มแย้มร่าเริง

“ไม่เป็นไร ตัวเมืองอำเภอใหญ่โตถึงเพียงนี้ เบียดเสียดอย่างไรย่อมต้องมี เมื่อครู่ ข้าเห็นมีการแจกโจ๊กอยู่”

เจ้าเมืองซุนเอ่ยว่า “ไอ้หยา นั่นเป็นเสบียงบรรเทาภัยของราษฎรนะ ข้าที่เป็นเจ้าเมืองจะขายให้พวกเจ้าได้อย่างไรกัน”

เจียงอวิ๋นซีมองปราดเดียวก็ดูออกว่าเขากำลังเสแสร้งแกล้งทำ ทั้งยังมิได้ลดความระแวดระวังที่มีต่อนางลงเลยแม้แต่น้อย จึงเอ่ยว่า

“ก็แค่พวกไพร่ชั้นต่ำกลุ่มหนึ่งเท่านั้น กินน้อยลงสักสองสามคำก็ไม่หิวตายดอก อีกอย่าง ข้าก็มิได้บอกว่าจะไม่ให้พวกเขากินข้าวสารนี้เสียหน่อย พวกเขายังคงได้กินอยู่ เพียงแต่ แพงขึ้นสักนิดเท่านั้น”

นางคลี่พัดออกใช้ต่างสิ่งกำบัง ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ พลางเอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์ว่า