ตอนที่ 27 เจ้าเรียกเราว่าพี่ชายสักคำ แล้วมอบให้เราหนึ่งพันเหลี่ยง

ใบหน้าของเจียงเมี่ยวเมี่ยวบิดเบี้ยวขึ้นมาในชั่วพริบตา “เจ้าพูดจาเหลวไหลไร้สาระอะไรกัน?!”

เฉวียนจิ่วโจวมองไปยังเจียงอวิ๋นซีด้วยความสนใจยิ่งนัก เห็นเพียงนางหยิบกล่องใบเล็กที่เจียงเมี่ยวเมี่ยววางไว้บนโต๊ะขึ้นมา

“ผู้คนล้วนรู้ทั่วกันว่า ตลับชั้นนอกของครีมคงความอ่อนเยาว์ผิวหยกกระดูกน้ำแข็งตีขึ้นจากทองคำบริสุทธิ์ เช่นนั้นหากข้าขูดลงบนโต๊ะสักรอย ย่อมจะไม่เกิดรอยขูดขีดมิใช่หรือ”

นางถือกล่องใบเล็กของเจียงเมี่ยวเมี่ยวขูดลงตรงมุมโต๊ะคราหนึ่ง สีทองแผ่นใหญ่หลุดร่วงลงมาทันที

“ไอ้หยา สีหลุดร่วงเสียแล้ว ดูท่าคุณภาพของของเลียนแบบชิ้นนี้ก็มิได้ดีเท่าใดนักนะ เอาไปให้มารดาของท่านอ๋องใช้ หน้าจะเปื่อยเน่าหรือไม่เล่า”

“เจ้า!” เจียงเมี่ยวเมี่ยวรู้สึกอับอายขายหน้าจนหมดสิ้น แย่งกล่องในมือนางกลับมาดูคราหนึ่ง พลันรู้สึกโกรธเคืองเหลือคณา