กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
นางสั่งการลงไปทันที “ปั๋วเหอ วันนี้ให้ห้องเครื่องหลวงเตรียมขาหมูพะโล้ไว้ตอนเที่ยงด้วย!”
ด้านนอกประตู เฉวียนจิ่วโจวกำลังจะก้าวเข้ามา ได้ยินประโยคนี้เข้าก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น
ชอบกินขาหมูพะโล้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ
เสี่ยวซุ่นจื่อเข้ามาขวางเขาไว้ “ท่านอ๋อง ฝ่าบาทบรรทมไปแล้ว พ่ะย่ะค่ะ ท่านค่อยมาหาพระองค์ใหม่หลังจากนี้นะพ่ะย่ะค่ะ”
สีหน้าของเฉวียนจิ่วโจวพลันเย็นชา “เปิ่นหวังรู้แล้ว บอกเขาว่าเปิ่นหวังอยู่ที่ห้องทรงพระอักษร รอเขาตื่นแล้วค่อยมาพบเปิ่นหวัง”
เสี่ยวซุ่นจื่อจึงได้แต่ตอบรับ “พ่ะย่ะค่ะ”
ตามหลักแล้วห้องทรงพระอักษรนอกจากฝ่าบาทแล้วผู้อื่นย่อมไม่อาจบุ่มบ่ามเข้าไป ทว่าเขาเป็นถึงผู้สำเร็จราชการ ทุกสิ่งจึงแตกต่างออกไป เจียงอวิ๋นซีเองก็มิได้มีรับสั่งห้ามมิให้เฉวียนจิ่วโจวเข้าไป มีแต่ห้ามคนอื่นเสียมากกว่า