กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 322 ยังต้องมีลูกเรือนักดนตรีอีก!
ท้องทะเลกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาช่างเงียบสงบไร้คลื่นลม มีเพียงนกนางนวลที่บินผ่านเป็นครั้งคราวส่งเสียงร้อง “ก๊าฮ่าฮ่า” ออกมาไม่กี่ครั้ง
เรือลำน้อยที่ราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีขนาดเพียงไม่กี่สิบตารางเมตร กำลังแล่นไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า
“อื๋อ!”
“หิวจังเลย!”
“นามิ ฉันอยากกินเนื้อ!”
บนเรือโจรสลัดลำไม่ใหญ่นัก ลูฟี่ฟุบตัวลงกับราวกันตกอย่างหมดเรี่ยวแรงราวกับคนป่วยหนัก
เขาใช้มือลูบท้องที่แฟบแบนพลางบ่นพึมพำใส่นามิที่อยู่ข้าง ๆ ไม่หยุด
“เจ้าบ้าลูฟี่!”