ตอนที่ 257 บทอวสาน

ตอนที่ 257 บทอวสาน

เวลาผ่านไปเพียงชั่วพริบตาก็ห้าปี ซ่งอวิ๋นซีนั่งอยู่ในตำหนักบูรพา ราวกับลูกนกที่ร้องจ๊อก ๆ รออาหาร อ้าปากรอให้ลูกของนางป้อนข้าวป้อนน้ำ ด้านข้างมีเด็กหญิงหน้าตาเหมือนตุ๊กตากระเบื้องขาวคนหนึ่ง กำลังพยายามสุดแรงช่วยนางปอกเปลือกองุ่น

นางมองเมฆบนท้องฟ้าด้วยสายตาเลื่อนลอย ในหัวมีแต่ภาพภูเขางามน้ำใส อยากออกไปเที่ยวเล่นเสียจริง ๆ

ช่วงไม่กี่ปีมานี้ นางกับต่งอวี้เหอร่วมกันก่อตั้งสถาบันขึ้น ไม่แบ่งชายหญิง ใครก็เข้าเรียนได้ ภายในสถาบันสร้างโรงอาหารขึ้น โดยสร้างตามแบบของยุคปัจจุบันทั้งหมด

โรงงานผลิตกระดาษก็เปิดกิจการในปีนี้ แม้จะเทียบกับยุคปัจจุบันไม่ได้ แต่ก็ใช้การได้พอสมควร