เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 240 กู้หมิงซิ่วคลอดยาก
ทั้งสองควบม้าออกจากเมืองไปด้วยกัน จนมาถึงภูเขาใหญ่ที่ใกล้ที่สุดริมเมืองหลวง เมื่อเห็นอากาศสดชื่นและทอดสายตามองภูเขาใหญ่ นางก็หยิบศรแขนเสื้อของตนออกมาด้วยความดีใจ พลางลูบคลำเล่นพลางแย้มยิ้มจนตาหยีมองไปยังเซียวจิ่งหาน
“วันนี้พวกเรามาประลองกันเป็นอย่างไร ดูว่าผู้ใดจะล่าเหยื่อได้มากที่สุด”
เซียวจิ่งหานหาได้ยากยิ่งที่จะได้เห็นนางผ่อนคลายถึงเพียงนี้ ราวกับภูตตนหนึ่งที่เดิมทีอาศัยอยู่ในภูเขาใหญ่ได้หวนคืนสู่สถานที่ที่นางเคยมีชีวิตอยู่ ในใจเขาก็พลันบังเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง
เป็นเพราะพระราชวังแห่งนี้ที่กักขังนางไว้ อีกหนึ่งเดือนให้หลังก็ต้องย้ายเข้าสู่ตำหนักบูรพาแล้ว ภายหน้าคิดจะออกมาสักครั้งคงไม่ง่ายดาย ช่วงเวลานี้จึงต้องพานางออกมาเปิดหูเปิดตาผ่อนคลายอารมณ์ให้มากขึ้น
“ได้ เช่นนั้นก็ประลองกัน” แสงแดดสาดส่องลงบนใบหน้าของเขา รอยยิ้มนั้นช่างอ่อนโยนและอบอุ่นยิ่งนัก
ซ่งอวิ๋นซีถึงกับมองจนเหม่อลอยไปบ้าง บุรุษของนางหน้าตาหล่อเหลายิ่งนัก ข้ามภพมาที่นี่นับว่าไม่ขาดทุนจริง ๆ หากอยู่ในยุคปัจจุบันคิดจะหาบุรุษที่ผสานทั้งความเข้มแข็งและความอ่อนโยนเช่นนี้ คาดว่าคงยากยิ่ง