กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 220 เตรียมเข้าวังเยี่ยมไข้
เซียวจิ่งหานดึงมือซ่งอวิ๋นซีมาถือไว้ มองนางด้วยสายตาลุกโชน “ขอบใจเจ้า ซีเอ๋อร์ ขอบใจ!”
เขาโอบนางเข้ามาในอ้อมแขนตามจังหวะ วางคางบนกระหม่อมของนาง ผ่านไปนานมากจึงเอ่ย “ซีเอ๋อร์ เสด็จพ่อตรัสว่าเมืองหลวงอันตราย ให้ข้าส่งเจ้ากับพวกเด็ก ๆ ออกไป เจ้าคิดเช่นไร?”
ซ่งอวิ๋นซีตั้งตัวตรง มองเข้าไปในดวงตาของเซียวจิ่งหาน เอ่ยอย่างจริงจัง “ข้าไม่ไป เจ้าไม่ใช่รู้อยู่แล้วหรือ? ข้ามีมิติวิเศษ สามารถปกป้องตัวเองได้ และปกป้องเด็ก ๆ ได้ด้วย
เซียวจิ่งหานลูบศีรษะนาง ครุ่นคิดครู่หนึ่ง จึงเอ่ยเสียงต่ำ “ดี เช่นนั้นไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พวกเราทั้งครอบครัวจะเผชิญหน้ามันด้วยกัน”
“ดี”
ตลอดทางทั้งสองต่างมีความในใจกลับจวนอ๋อง ถึงจวนอ๋องสิ่งแรกที่ทำคือไปดูบุตรของนาง ตั้งแต่เด็กทั้งสามมีของเล่นแล้ว ก็ไม่ค่อยติดคนเท่าไร
ซ่งอวิ๋นซีพอเข้าประตูก็เห็นเด็กทั้งสามเล่นตัวต่ออยู่บนพื้น พี่ใหญ่กับพี่รองนั่งบนพื้นค่อย ๆ ต่อกัน ลูกสาวคนเล็กขี่รถขาไถ วิ่งไปทั่วลานบ้าน