กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 213 หวังหวยซานตายแล้ว
ท่านอ๋อง ชื่อเสียงพรหมจรรย์ของข้าน้อยพังทลายสิ้นเพราะท่านทั้งสิ้น! แต่ก่อนข้ากับบิดาช่วยท่านไว้ ท่านบาดเจ็บสาหัสจนสูญเสียความทรงจำ ข้ากินอยู่ร่วมกับท่าน ชายหญิงอยู่ด้วยกันเช้าค่ำ ข้าน้อยทั้งชีวิตนี้ไม่ยอมแต่งกับผู้ใดนอกจากท่านแล้ว”
“แต่พระชายากลับกักขังข้าน้อยไว้ในเรือนเล็กอันห่างไกล ผู้คนมาคอยเฝ้าทุกวัน ไม่ให้ข้าน้อยออกไปไหน ไม่ให้ข้าน้อยพบใคร!”
“ข้าน้อยไร้ที่พึ่งพิง ชื่อเสียงพินาศสิ้น เป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าน้อยก็อยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว! วันนี้แม้ต้องตาย ข้าน้อยก็ขอให้ท่านอ๋องมอบฐานะให้ข้าน้อยสักอย่าง!”
คำพูดเหล่านี้แทงเข้าไปถึงหัวใจทุกคำ ทุกประโยคล้วนจงใจป้ายสีให้แปดเปื้อน
เพียงครู่หนึ่งเดียว เสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างก็ปะทุขึ้นเป็นระลอกในชั่วพริบตา เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นลงไม่ขาดสาย ยิ่งแพร่ออกไปก็ยิ่งฟังดูร้ายกาจ
“ฟ้าดินเอ๋ย! ที่แท้อ๋องจ้านซ่อนคนไว้จริง ๆ ด้วย!”
“แม่นางผู้นี้ดูน่าสงสารนัก ถูกพระชายากักขังไว้ในจวนให้ทนทุกข์!”
“ไม่แปลกเลยที่ไม่มีผู้ใดรู้เรื่องมาก่อน ที่แท้ก็ถูกกักบริเวณนี่เอง!”