กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 207 พบหญิงก่อเรื่อง
ซ่งอวิ๋นซีออกจากโรงน้ำชา เดินอยู่บนถนนใหญ่ ไป๋จื่ออดไม่ไหวจึงเอ่ยถามขึ้น “พระชายา เหตุใดท่านจึงรับปากให้นางทำไร่ไถนา นางเป็นฮูหยินผู้หนึ่งอยู่บ้านไม่ดีหรือ เหตุใดจึงคิดจะไปทำไร่ไถนา”
ซ่งอวิ๋นซีมิได้หันกลับไป กล่าวว่า “ในโลกนี้มิใช่ทุกคนจะต้องอาศัยบุรุษจึงจะมีชีวิตอยู่ได้ พวกนางก็อยากแสดงคุณค่าของชีวิตตน สิ่งสำคัญคือต้องเหลือทางรอดไว้ให้ตนเอง เช่นนี้ก็จะไม่ถูกผู้ใดบีบเค้นในทุกเรื่อง”
ไป๋จื่อพยักหน้า “พระชายา บ่าวเข้าใจแล้ว อยู่กับท่านบ่าวได้เรียนรู้อะไรมามาก ต่อไปบ่าวจะรับใช้พระชายาชั่วชีวิต”
ซ่งอวิ๋นซีฝีเท้าหยุดชะงักเล็กน้อย หากมิได้หันกลับ เพียงกล่าวเบา ๆ “ชั่วชีวิตนั้นยาวนานนัก ภายภาคหน้าเจ้าหากได้พบผู้ที่ดีกว่า มีหนทางที่ตนเองอยากเดิน ข้าก็จะไม่ขวางเจ้า”
ไป๋จื่อยืนนิ่งอยู่กับที่ เปลือกตารื้นแดงขึ้นในชั่วพริบตา
พวกนางเดินเข้าไปในร้านเครื่องประดับ ข้างในคนมาก มองเห็นว่าใกล้จะถึงตรุษจีนแล้ว ทุกคนล้วนอยากซื้อเครื่องประดับบ้าง เสี่ยวเอ้อร์มิรู้จักซ่งอวิ๋นซี ดูเพียงการแต่งกายของนาง ก็เดาว่าเป็นฮูหยินบ้านใด