ตอนที่ 173 หมู่บ้านพิงหมู่บ้านบนเขาได้รับจดหมาย

ตอนที่ 173 หมู่บ้านพิงหมู่บ้านบนเขาได้รับจดหมาย

ซ่งอวิ๋นซีถูกเขาพูดจนหน้าออกจะแดง นางมองไปที่เซียวจิ่งหาน ใบหูแดงเรื่อเล็กน้อย เอ่ยว่า “เจ้าพูดถึงข้าดีเสียขนาดนี้ ข้าออกจะเขินอยู่บ้างเลย”

นางไม่อยากพูดต่อ รู้สึกกระอักกระอ่วนยิ่งนัก ความสามารถเหล่านี้ล้วนเป็นวิทยาการของยุคปัจจุบัน ส่วนอาวุธก็เป็นสิ่งที่เกิดในยุคสิ้นโลก ตัวนางอย่างมากก็เพียงมีชีวิตมากกว่าพวกเขาหนึ่งชาติ รู้มากกว่าพวกเขาอยู่บ้างเท่านั้น

ซ่งอวิ๋นซีจงใจเบี่ยงประเด็นถามว่า “เราจะกลับเมืองหลวงเมื่อใดหรือเจ้าค่ะ ข้าคิดถึงเด็ก ๆ แล้ว”

เซียวจิ่งหานเอ็นดูใช้นิ้วลูบปลายจมูกนางเบา ๆ ยิ้มว่า “ข้าก็คิดถึงพวกเขาเช่นกัน เรื่องทางนี้ก็...ใกล้จะเสร็จแล้ว มอบให้ข้าราชการท้องถิ่นจัดการก็พอ พรุ่งนี้เราก็กลับ”

ซ่งอวิ๋นซีคิดถึงว่าพรุ่งนี้จะได้กลับ ในใจก็ยินดีมาก จากออกมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้ นางคิดถึงเด็ก ๆ เสียเหลือเกิน ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง

เห็นท่าทางยินดีของนาง ในใจเซียวจิ่งหานก็รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ต้าฉี่ขาดนางไม่ได้ เด็ก ๆ ก็เช่นกัน แต่เพื่อราษฎรนับพันนับหมื่น เขาเลือกที่จะไปช่วยราษฎรก่อน