กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 120 มรสุมพิธีสมรส
ซ่งอวิ๋นซีเห็นภาพนี้ก็ขมวดคิ้ว หวังว่าทั้งหมดนี้จะจบลงเพียงเท่านี้ มิใช่ยังมีมือที่มองไม่เห็นอีกมือหนึ่งอยู่เบื้องหลังควบคุมทุกสิ่งนี้
เซียวจิ่งหานหันไปคารวะฮ่องเต้ฉี่หยวน “เสด็จพ่อ ท่านต้องรักษาพระวรกายให้ดี ลูกข้าจะพาเด็ก ๆ เข้าวังมาถวายพระพรท่านในวันหลัง”
ฮ่องเต้ฉี่หยวนโบกพระหัตถ์ เอนพระวรกายไปข้างหลังด้วยความเหนื่อยล้า ราวกับชั่วพริบตาเดียวก็แก่ลงสิบปี “เจ้ากลับไปดูแลพระราชนัดดาของเราให้ดี เตรียมพิธีสมรสของเจ้าให้พร้อม ช่วงนี้อย่าเข้าวังมา เรามองเจ้าแล้วปวดหัว”
ซ่งอวิ๋นซีและเซียวจิ่งหานคารวะแล้วหันหลังออกประตูโถง
ฮ่องเต้ฉี่หยวนทรุดลงนั่งบนบัลลังก์มังกร หลับพระเนตร ห้องทรงพระอักษรในที่สุดก็เงียบลง เงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคน
เช่นนี้ผ่านไปเนิ่นนาน ฮ่องเต้ฉี่หยวนจึงเอ่ยขึ้นอย่างเนิบช้า “หลี่ฝูเฉวียน เจ้าว่าเรา สมควรตั้งองค์รัชทายาทแล้วหรือไม่” หลี่ฝูเฉวียน “ตุ้บ” ลงไปคุกเข่ากับพื้น “ฝ่าบาท บ่าวชราหวาดกลัวพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ฉี่หยวนลืมพระเนตร ฝืนดึงรอยยิ้มออกมาหนึ่งรอย “ลุกขึ้นเถิด เจ้าโตมาอยู่เคียงข้างเราจนแก่ชรา เราก็มิได้ตำหนิเจ้า เจ้าจะต้องทำเช่นนี้ไปไย”