ตอนที่ 260 ตอนคุณอยากกลับบ้าน พอพี่สะใภ้ใหญ่ปาดน้ำตาสองหยด คุณจะยังไปไหวไหม?

โดย หมึกตะวัน

“ฉันเป็นแม่ ฉันจะไม่สนใจได้ยังไง?”

ซูเสี่ยวเหมยไม่ได้หันกลับไป สายตาทอดนิ่งมองกระจกแก้วหน้ารถ มองรอยแยกบนพื้นถนนที่ค่อย ๆ ถอยร่นไปด้านหลังทีละเส้น

คางของหลินเจี้ยนจวินเกร็งขึ้นเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงรอบหนึ่ง

เขาไม่ได้พูดทันที รถแล่นออกไปอีกร้อยกว่าเมตร พอถึงลานว่างตรงหน้าประตูสถานีขนส่งผู้โดยสารในตำบล เขาก็จอดรถเทียบข้างทางแล้วดับเครื่อง

มือบนพวงมาลัยยังไม่ยอมปล่อย

“แม่ครับ”

น้ำเสียงของเขาต่ำมาก ราวกับทุกคำถูกเค้นออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก

“หลินฉืออายุตั้งยี่สิบสี่แล้วนะ”

“หนุ่มใหญ่อายุยี่สิบสี่ปี ไม่ใช่เด็กสามขวบที่ยังกินนมแม่”