กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 258 ร้องไห้ทำไมกัน! เรื่องดี ๆ ที่ตัวเองก่อไว้ยังมีหน้ามาร้องไห้อีก?
หลินเจี้ยนจวินกำลังผ่าฟืนอยู่ในลานบ้าน เสียงขวานจามลงมาดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ชีวิตดำเนินไปอย่างเงียบสงบราวกับภาพวาด
จากนั้นภาพวาดผืนนี้ก็ถูกเสียงร้องไห้ฉีกกระชากออก
เสียงดังแว่วมาจากนอกประตูรั้วบ้าน ทั้งแหลมทั้งกระชั้น แฝงไปด้วยความคับแค้นใจเจียนขาดใจตามแบบฉบับของเด็ก
“หนูไม่ได้ขโมยนะ! หนูไม่ได้ขโมยจริง ๆ! แม่ปล่อยมือหนูสิ!”
ซูเสี่ยวเหมยวางมีดทำครัวลง เช็ดมือแล้วเดินออกไป
วินาทีถัดมา ประตูรั้วบ้านถูกผลักเปิดออก หลิวหลิงหน้าเขียวคล้ำพุ่งพรวดเข้ามา
มือข้างหนึ่งของเธอกำแขนของหลินซินไว้แน่น ทั้งลากทั้งดึงตัวเด็กเข้ามาในลานบ้าน
หลินซินร้องไห้จนหายใจแทบไม่ทัน บนหน้าเปรอะไปด้วยคราบน้ำตา น้ำมูกไหลเลอะเต็มปาก สองมือกอดสิ่งของชิ้นหนึ่งไว้แน่น