กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 253 เยว่เป่าอยู่ในบ้านเรา จะได้รับความเคารพและอิสระสูงสุดตลอดไป
แต่พอเธอนึกถึงคำสองคำอย่าง “ภรรยา” นึกถึงคำสามคำอย่าง “ลูกสะใภ้” ในอกก็เหมือนถูกใครบางคนบีบเอาไว้แน่นจนหายใจไม่ออก
ในตอนที่เธอแทบจะประคองต่อไม่ไหวนั้นเอง มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านข้าง กุมนิ้วมืออันเย็นเฉียบของเธอเอาไว้โดยตรง
กลางฝ่ามือนั้นอบอุ่น แรงบีบมั่นคง ไม่หนักไม่เบา
ซูเฉินมองเธอแวบหนึ่ง แววตานั้นไม่มีความลนลาน ไม่มีความโอนอ่อน มีเพียงความสงบมั่นคงอย่างยิ่ง คล้ายกำลังบอกว่า ผมอยู่นี่นะ เธอไม่ต้องกลัว
จากนั้นเขาก็หันตัวกลับไป ถือแก้วเหล้าลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับพวกผู้อาวุโสเหล่านั้น
บนใบหน้าประดับรอยยิ้ม ทว่าในรอยยิ้มนั้นกลับไม่มีเจตนาประจบเอาใจเลยแม้แต่น้อย